Meira en 400 milljónir manna um heim allan hafa í dag möguleika á að óska eftir dánaraðstoð. Ein mikilvægasta röksemdin fyrir slíku úrræði er að fólk hafi valkost og frelsi til að ákveða eigið andlát þegar lífið verður óbærilegt.

Þann 10. október birtist grein í Läkartidningen, sænska læknablaðinu, eftir Leif Elinder, barnalækni á eftirlaunum. Hér á eftir fylgir samantekt á efni greinarinnar, sem er mikilvægt og áhrifamikið innlegg í umræðuna um dánaraðstoð.

Læknaeiðurinn, oft nefndur Hippokratesareiðurinn, hefur gjarnan verið notaður af þeim sem eru andvígir dánaraðstoð sem rök gegn því að læknar veiti hana.

Áður en dánaraðstoð var lögleidd í Ástralíu höfðu margir áhyggjur af því að hún gæti haft neikvæð áhrif á sorgarferli aðstandenda og umönnunaraðila.

Í nýlegri skýrslu sem neðri deild breska þingsins lét gera um dánaraðstoð kemur fram að ekki sé rétt að fullyrða að líknarmeðferð ein og sér geti útrýmt allri þjáningu. Skýrslahöfundar benda jafnframt á að líknarmeðferð hafi batnað eftir að dánaraðstoð var lögleidd í Kanada.