Þegar lífið nálgast endalok skiptir miklu máli að fá að vera laus við þjáningu, fá umhyggju og upplifa reisn. Það eru þarfir sem sameina okkur öll, því fyrr eða síðar verðum við flest annaðhvort sjúklingar eða aðstandendur veikra.

Eðli málsins samkvæmt eru umræður um dánaraðstoð oft flóknar og mótast bæði af siðferðilegum álitamálum og tæknilegu orðfæri. Í þessari grein er leitast við að varpa ljósi á tvö grundvallarhugtök sem gegna lykilhlutverki í umræðunni og eru jafnframt meðal þeirra sem mestur ágreiningur ríkir um: „ólæknandi sjúkdóm“ og „ólæknandi þjáningu“.

Algeng rök þeirra sem eru andvígir dánaraðstoð eru þau að hún hafi skaðleg áhrif á líknarmeðferð. En standast þessi rök nánari skoðun? Nýleg greining á þeim gögnum sem gjarnan er vísað til benda til hins gagnstæða.

Þetta er samantekt Ingridar Kuhlman, formanns Lífsvirðingar, á grein eftir Ian Chubb, fyrrum Chief Scientist Ástralíu, rektor Australian National University og mann ársins í Australian Capital Territory árið 2011. Án efa eru margir Íslendingar í sömu sporum.

„Dauðinn er ekki andstæða lífs heldur hluti af því“ skrifaði japanski rithöfundurinn Haruki Murakami. Þrátt fyrir þessa staðreynd ríkir oft þögn um dauðann.