Í umræðunni um dánaraðstoð er oft talað eins og hún sé annaðhvort til eða ekki til, hafi átt sér stað eða ekki. Þessi tvískipting er auðveld sýn á raunveruleikann en stenst illa nánari skoðun.

Umræða um dánaraðstoð verður aldrei einföld, og hún á ekki að vera það. Hún krefst þess að við sem samfélag horfumst í augu við spurningar um líf og dauða, sjálfræði og mannhelgi, mannlega reisn og ábyrgð okkar gagnvart viðkvæmum hópum.

Umræðu um dánaraðstoð fylgja oft rangfærslur og villandi fullyrðingar sem geta ýtt undir ótta og vantraust. Slíkar fullyrðingar hafa einnig heyrst hér á landi.

Könnun sem Maskína framkvæmdi fyrir Lífsvirðingu í mars 2026 sýnir að 73,3% Íslendinga styðja dánaraðstoð við ákveðnar aðstæður. Stuðningurinn er ekki aðeins mikill heldur stöðugur. Frá árinu 2015 hefur hann ávallt mælst yfir 70%.

Dánaraðstoð snertir eitt af grundvallaratriðum frjáls samfélags: rétt sjálfráða einstaklings til að ráða eigin lífi, líkama og lífslokum þegar aðstæður eru orðnar óbærilegar.